Ongewenst kinderloos

August 6, 2018

In 2003 was ik 30 jaar en was ik klaar om aan kinderen te beginnen. Plotseling was daar die kinderwens.

Een paar dagen later had ik een afspraak bij mijn gyneacoloog en had ik haar daarover aangesproken. Wist ik veel dat toen de lijdensweg zou beginnen. 

Een jaar later moest ik opnieuw naar de gyneacoloog voor mijn jaarlijks uitstrijkje en ik was nog steeds niet zwanger. De gyneacoloog was er niet helemaal gerust in en toen begonnen de onderzoeken. De uitslag was moeilijk te verteren, maar er was een kans, een kleine kans, dat wel, maar het was er eentje. IVF werd besproken en we gingen er voor. Ik had verschrikkelijk last van nevenwerkingen, maar dat nam ik er bij! Na 2 stimulaties van de eierstokken, moest ik verplicht stoppen van de gyneacoloog. De nevenwerkingen breidden uit en het werd te gevaarlijk. Iets anders bestond er toen niet. Dus het zat er op voor ons. We konden nog enkel via de natuurlijke weg proberen. Na 7 jaar was het genoeg geweest. Het leven gaat verder, voor ons dan wel zonder kinderen.

Wat mij het meeste stoort als je geen kinderen hebt, zijn de opmerkingen van de mensen. Als ik hen een goeie raad mag geven, stop met te vragen als je iemand voor de eerste keer ontmoet: "en heb je kinderen?" Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend om kinderen te krijgen. Waarom stellen ze zo een gevoelige vraag? Je kan toch ook vragen, wat is je beroep, je hobby's, van waar ben jij afkomstig,...

Ik heb ook eens de opmerking gekregen, bwah, wat je niet hebt, kan je niet missen. Wat is dat nu voor een opmerking?! 

Onlangs nog iemand:

Zij: "Hebben jullie geen kinderen?"

Ik: "Neen."

Zij na een aantal seconden: "Goh, het is toch maar stil he, zonder kinderen in huis."

Ik: "Hoe bedoel je?"

Zij: "ja, kinderen brengen wel leven in huis. Dat is toch plezant."

Ik: "Je moet misschien eens nadenken voor je zulke dingen zegt. Het is niet voor iedereen weggelegd om kinderen te kunnen krijgen."

Zij: "Neen dat is waar"

 

Dus mensen, nogmaals, pas op met je opmerkingen, je kan mensen kwetsen, ook al is het niet zo bedoeld. Voor mensen die midden in zo een procedure zitten, is het extra moeilijk als zij nog maar eens met hun neus op de feiten worden gedrukt, dat kinderen krijgen de normaalste zaak van de wereld is. Want dat is het niet, ECHT NIET!

 

Ondertussen zijn we 15 jaar verder, het gemis blijft, het idee dat nooit iemand mama tegen mij zal zeggen, is hard. Maar het leven gaat verder ... ook zonder kinderen!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recente berichten

April 23, 2019

March 21, 2019

August 6, 2018

May 25, 2018