Het is tijd om afscheid te nemen

December 8, 2017

Altijd maar voort doen,  nooit de tijd nemen om eens stil te staan met wat ik voel. 2 mei 2017 ben je gestorven en de dag van jouw begrafenis heb ik voor de laatste keer gehuild. Tot gisteren ... 07 december 2017... De sluizen gingen weer open en deze keer heb ik het toegelaten om te voelen, de pijn te ondergaan, van jou te moeten missen, de gedachte jou nooit meer te kunnen zien. Het is zwaar en doet pijn. Maar ik weet dat jij geen pijn meer hebt en daar kan ik alleen maar blij om zijn.

C en ik kwamen vaak bij jullie op de boerderij de vakanties doorbrengen. We hebben daar altijd veel gespeeld, gelachen, plezier gemaakt en ook een beetje gewerkt. 

Ik herinner mij nog mijn fietsje zonder banden, de grote laars met alle autootjes in, want ik speelde liever met autootjes. Mijn eerste boek om te lezen dat ik van jou heb gekregen, de hut van ome Tom. Lezen is nog steeds één van mijn favoriete ontspanningen.

Elke avond moesten we mee de koeienstallen uitmesten, maar dat deden we graag. Nu zou je het mij niet meer moeten vragen :-) 

Je zei steeds tegen mij, Marleentje Spaargaren of zoals ons Marleentje, zo is er maar eentje. Die woorden zal ik jammer genoeg nooit meer horen. 

Ik mis je en dat zal ik altijd blijven doen. Ik ben blij dat jij mijn meter was! Het gaat je goed hierboven.

xxx Marleen

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recente berichten

April 23, 2019

March 21, 2019

August 6, 2018

May 25, 2018

March 9, 2018